Eleanor Οliphant is completely fine (finally)

Εναλλακτικός τίτλος: Η μοναξιά και η δύναμη της ευγένειας* "These days, loneliness is the new cancer – a shameful, embarrassing thing, brought upon yourself in some obscure way. A fearful, incurable thing, so horrifying that you dare not mention it; other people don’t want to hear the word spoken aloud for fear that they might … Continue reading Eleanor Οliphant is completely fine (finally)

Advertisements

ΕΥΠΟ θα πει πολύ ευχαριστημένη.

Aυτό το καλοκαίρι ήλθαν τα πάνω κάτω.  Το πλάνο -γυρνάω-στην-Ελλάδα--κάνω-λίγο τη- spouse πήγε περίπατο σε είκοσι μέρες από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στην Ελλάδα. Δεν πρόλαβα να αδειάσω κούτες και ο  Γ. έχασε τη δουλειά του εντελώς αναπάντεχα. Μετά, βρήκα εγώ δουλειά, εντελώς αναπάντεχα. Και όλα αυτά σε διάστημα δύο εβδομάδων. Ένα … Continue reading ΕΥΠΟ θα πει πολύ ευχαριστημένη.

Μια βόλτα στις Βρυξέλλες

Σήμερα, περπάτησα από το σπίτι μου προς στο κέντρο των Βρυξελλών για να αγοράσω βαλίτσα, καθώς το πλάνο μου ότι θα χωρούσαν όλα μου τα πράγματα σε μία και μόνο απέτυχε παταγωδώς. Μάλλον, ήταν καταδικασμένο να αποτύχει εξαρχής, καθότι 10 χρόνια of crap είναι αυτά, οπότε κλάφ'τα Χαράλαμπε. Περπατώντας κανείς από το σπίτι μου το … Continue reading Μια βόλτα στις Βρυξέλλες

Hey there (το ποστ το χρωστούμενο)

Hey there. Πότε πέρασαν τρεις μήνες; It took me έναν χαλασμένο υπολογιστή, μερικά deadlines στη δουλειά και κάτι απανωτές παραιτήσεις συναδέλφων για να εξαφανιστώ από εδώ μέσα, παντελώς και χωρίς κουβέντα. Ούτε για τα versatile blogger awards δεν έγραψα μια λέξη, και συγχωρήστε μου την αγένεια και την απόλυτη σιωπή, αλλά, έστω και τώρα, σας … Continue reading Hey there (το ποστ το χρωστούμενο)

À Tantôt θα πει τα λέμε σύντομα

Σήμερα έφυγε ο Γ. από τις Βρυξέλλες και για αυτό το σύντομο τούτο post είναι αφιερωμένο σε αυτόν. Να διαβαστεί, ακούγοντας λίγο Φοίβο, και συγκεκριμένα το παρακάτω τραγούδι, γιατί όποτε το ακούω, τον σκέφτομαι.     https://www.youtube.com/watch?v=PajO5RkoE_U Δε ξέρω τι να γράψω, μόνο να γκρινιάξω θέλω λίγο, γιατί ούτε που κατάλαβα πότε πέρασε αυτή η … Continue reading À Tantôt θα πει τα λέμε σύντομα

Τζιν τόνικ – ‘Αλκη Ζέη: 1-0

Σήμερα, κανονικά θα σας έγραφα για την αγάπη μου για την Άλκη Ζέη. Για το πώς το Καπλάνι της Βιτρίνας είναι το βιβλίο που έχω αφήσει σε όλα τα σπίτια από τα οποία έχω περάσει - σαν τη βίβλο στα αμερικάνικα ξενοδοχεία ένα πράγμα. Και για το ότι πήγα χτες να δω το ντοκιμαντέρ για … Continue reading Τζιν τόνικ – ‘Αλκη Ζέη: 1-0

Πώς φιλιούνται οι αχινοί;

"Έχεις ιδέα πώς φιλιούνται οι αχινοί;" "Ρουφούν τα αγκάθια τους μέσα και έτσι δεν τρυπούν ό ένας τον άλλον" "Και δεν πονούν με όλα αυτά τα αγκάθια στην κοιλιά τους;" "Σίγουρα θα πονάνε λίγο" Αυτός ήταν ένας από τους ελάχιστους διαλόγους στο πρώτο βιβλίο της Αλεξάνδρας Κ* για μεγάλους. Ένα βιβλίο λίγο περίεργο, λίγο αστείο, … Continue reading Πώς φιλιούνται οι αχινοί;